Paradijsje op aard

Kumasi, daar was ik gebleven...
Tsja, de markt, de grootste markt van West-Afrika....niet echt je van het. Wat een zootje ongeregeld. Zo ongelooflijk groot, druk en je kon er niet echt leuke dingen kopen ofzo. T was meer echt voor de lokale bevolking en mega oppassen geblazen dus, want we liepen met onze tas vol met belangrijke dingen op onze rug. T was namelijk geen optie om die bij onze slaapplaats te laten, aangezien onze andere tas gewoon gedropt werd in een open ruimte. De verblijfplaats was trouwens ook een stuk minder dan in Cape Coast...bij een kerk. Maar als je deze slaapplaats weer vergelijkt met de slaapplaats in Boabeng, waar we dezelfde dag nog heen zijn gereisd (weer 6 uur), was het een fucking resort!!! Het krijgen van een trotro was ook weer een ramp...van hot naar her werden we gestuurd en iedereen wilde ons 'helpen' en zich bemoeien met ons. We zaten een paar keer fout, maar alles is weer op zijn pootjes terecht gekomen. Moet je je weer lekker doorheen slaan, maar hey: we can do that, we manage!
Echt, de nacht spenderen in Boabeng was een ware HEL voor mij. Echt in de middle of no where...in de NATUUR...mijn god ik kon wel huilen. Ik weet niet wat erger was: in Port Bouet of daar. T was gewoon langs de kant van de weg...geen mens te zien...niet eens in een dorp, maar wel vlakbij de monkey sanctuary...waar Ilse zo nodig heen moest ;)! De grapjas. Ow wat heb ik afgezien. Overal dieren...insecten...beesten waarvan ik de naam niet eens weet en nog nooit gezien heb en ook eigenlijk helemaal niet WIL zien. Er was een waterpomp voor het water. Het was gewoon midden in de boes boes. En die geluiden...heeel de nacht dus geen oog dicht gedaan. Omcirkeld door dieren. En wat was ik te genieten...NOT! Lekker klagen en vloeken dus heel de tijd. T was ook dat we zo ongelooflijk gaar weer waren van de reis. En dan kom je op zo'n plek terecht. Nu weet ik het zeker, ik ben een stadsmens...ik moet mensen om me heen hebben anders word ik gillend gek...meer als 1 nacht....geen optie!
De volgende ochten vroeg hebben we aapjes gekeken. Dat was wel grappig. Nog een dode schorpioen gezien, mega groot...erg geruststellend voor Sheera...niet dus. Maar de tocht viel mee. De apen kwamen niet heel dichtbij, maar je kon ze wel heel goed zien. Daarna wilden we dus naar het National Park gaan in het noorden...maar nadat we hoorden dat we er vanuit Boabeng, omdat het zo'n gat is als een bodemloze put, ons twee dagen ging kosten. Dit omdat we de trotro moesten pakken, waar we mogelijk 1 hele dag op moesten wachten langs de kant van de weg. Ok, no way dat ik nog een nacht hier in dit guesthouse in Boabeng ga slapen...terug dus, maakt niet uit waarheen...Kumasi, Accra...I dont care, I just wanted to leave!
En dat hadden we al snel besloten. We wilden wel olifanten zien, maar we hadden geen zin om 1. nog een nacht in die ellende te slapen en 2. nog 2 dagen te reizen in een trotro waar ik de blauwe plekken nog van heb staan op mijn benen en 3. dat we alles bij elkaar 4 a 5 dagen moesten reizen, om 2 uur in dat Park te spenderen...niet grappig. Dus we gingen maar weer terug reizen...weer in die busjes...weer uren opgefrommeld zitten...yes...we hadden er weer zin in! Wat nog t leuke was...we moesten dus wachten tot er een trotro langs zou komen. En daar zaten we dan...in de boes boes, wachtend op een voorbijkomende auto die ons zou redden van dit gat...en dat duurde en duurde...Kwam er eindelijk een auto aan, een pickup truck...wij opspringen...was het een auto met achterbak die langs de dorpjes ging om ze te controleren wat 'management' betreft. Daar zaten we dan nog steeds, af en toe een fietsje voorbij met een mannetje of wat vrouwtjes die voorbij liepen met enorme kapmessen voor stro/planten om een dak mee te maken ofzo. De dorpjes daar 'in de buurt' (minstens een paar kilometer) bestonden trouwens echt nog alleen maar uit lemen hutjes en daar zie je dus wel heel veel kinderen met harde buikjes...wachtend in een rij vooor de waterpomp...
En daar waren we nog steeds...zittend op onze ene (!) weekendtas...langs een weg...onverhard...veel stof...toen kwam die auto weer terug, die pickup truck en die vroegen dus of we al wisten of we binnenkort in een trotro terecht zouden kunnen komen...ja...uhh....geen idee....en ik denk dat ze ons erg zielig vonden, dus ik vroeg heel erg lief of we alstjeblieft achterin de truck mochten. Alles was beter dan daar zitten wachten in de brandende zon. Ik wilde gewoon weg, weg van Boabeng. Come on, ik had niet eens bereik met mijn telefoon! En dat is niet goed gewoon, voortaan is mijn telefoon my guide...als ik geen bereik heb op een plek...gewoon gaan en vooral niet blijven hangen!
Dus een lift met de pickup truck. En dat was cool joh! Achter in de pickup truck...lekker wintje, 100 km per uur...tussen de yam's (soort grote aardappel) en coconuts in! Wat een ervaring...dat zou ik niet gemist willen hebben! Dat maakte de dag weer een beetje goed! Het was echt vet! Lekker crossen langs alle dorpjes...met heel veel mensen, vooral kinderen die ons na riepen...achterna renden en zwaaiden...we leken wel de koningin die langs kwam! Die mensen die ons een lift gaven, gingen dus dorpen controleren en vooral checken hoe ze met geld omgingen en hoe alles geregeld was. Ze kwamen van een organisatie uit Accra en waren heel vriendelijk. Wij moesten dus ook mee naar een paar dorpjes en bij 1 kregen we nog een soort toeristische rondleiding. Naar een plek met enorme stenen, een soort grot-achtig...waar een vrouw had gezeten die bezeten was door een geest, samen met 3 mannen. Die geest had hen 2 regels gegeven: ze mochten niet jagen en geen farmers zijn. Omdat de apen en dieren hun vrienden moesten zijn en ze konden beschermen en ze moesten de natuur de natuur laten. Die stenen waren eigenlijk hun keuken...wij erin. En natuurlijk had ik gelijk al een MEGA spinnenweb gespot en nog een, en nog een!...nu de spinnen nog. Er zaten zulke ongelooflijk grote spinnenwebben, dat de spinnen ook echt ongekend groot moesten zijn. Wij in die stenen klimmen, helemaal gebukt, dus je kan niet snel weg rennen als je zo'n ding ziet...hell all over again...En ja hoor, echt fucking grote mega spinnen, overal! Weg, weg, heel snel! Ilse nog keihard haar hoofd gestoten aan de keuken van de crazy women...oef!
Ok, weer achterin de truck...2 vliegen in 1 klap, lekker zonnen en erg hard over al die onverharde wegen crossen. Ging een stuk sneller als met de trotro. We hadden echt geluk dat we op een gegeven moment de bus naar Accra tegen kwamen en zij ons in die bus konden lozen. Heel relaxed. Echt een backpack experience.
Op naar Accra dus, dat was gisteren. Weer een tocht van 7/8 uur in een Metro bus, waar je niet heel ongemakkelijk in zit. Maar is toch wel behoorlijk lang hoor, aan een stuk door, zonder stop. Op een gegeven moment gingen mensen zeuren dat ze moesten plassen, ok dan toch maar een stopje. Iedereen de bus uit stormen, ik moest ook, maar na het zien van al die pissende mannen en vrouwen recht naast de bus, moest ik spontaan niet meer. Vrouwen bleven gewoon staan, rok omhoog en zeiken maar. Ja, zo kan het ook dus. :$ En drie bijna doodervaringen verder, kwamen we dus in de avond aan in Accra. Pikdonker, niet heel handig dus. We hadden geen idee waar we afgezet waren en niemand leek 1 woord engels te begrijpen. Allemaal, Ashanti, Fanti...en weet ik veel wat voor taaltjes nog meer. Wel hadden we van een vrouwtje gehoord over een plaats vlakbij Accra, Kokrobite, wat helemaal geweldig en relaxed moest zijn. Daar wilden we heen...naar het strand...een plaats waar het relaxed was. In Accra was het ook weer een heel gedoe, pikdonker, zie dan maar us de juiste trotro te vinden. Maar alles is weer gelukt en om ongeveer 10 uur kwamen we aan in Big Milly's Backyard...hier is het echt super. We hebben t gevonden hoor, een soort paradijsje. Heel fijn sfeertje, iedereen is vriendelijk, iedereen komt een praatje met je maken. Het is er mooi, heerlijk weer, mooi strand, heerlijk gezwommen en al veel mensen ontmoet die erg relaxed zijn. Ook ben ik verliefd geworden...echt Leen ;) op een heel klein schattig jongetje, met dreads. Zijn vader is een echte rastafari, hangend, blowend en weet ik veel wat hij doet heel de dag. Zijn moeder is vertrokken en dat ventje loopt dus heel de dag gewoon rond in Milly's en op het strand. Nepani, heet ie, echt ik zou m zo mee naar huis nemen. Is er niet een plekkie over nog thuis mam en pap? Heel de dag was tie bij ons. Ik moet hem vooral niet te veel aan ons laten hechten, want dat zou nog veel harder zijn...maar heel de dag loopt hij maar rond, hij is 3 jaar! Zonder eten, zonder drinken...ja, dan kan je het toch niet over je hart verkrijgen om hem niet wat water te geven. We hebben lekker met hem gezwommen in de zee, je merkt wel goed dat hij geen opvoeding krijgt en hoe erg hij aandacht nodig heeft. Op het eind van de dag is hij bij me op schoot in slaap gevallen...zo schattig. Ik bracht hem naar t 'winkeltje' van zijn vader, waar de goede man de hele dag al niet was geweest...en ook toen niet was. Wel kwamen er allerlei rasta-mannen naar me toe en die zeiden, oh leg m maar op de grond joh. In het zand dus, gewoon op het strand. JA...daaaaag, niet dus he. Dan komt de eigenwijze en koppige Sheera die gewoon eist om tenminste een deken. Neej, dat was niet nodig. Toen zei ik, luister, zonder deken, leg ik hem niet neer. Hij moet tenminste iets onder zich hebben. En ik kreeg t voor mekaar hoor. Toen ik later die avond zijn flipflops ging brengen en de tekening die hij had gemaakt, was vaderlief er hoor...dreads tot zijn middel, zag er wel heel relaxed uit. Blowend naast de nog altijd slapende Nepani. Hij had al van me gehoord, dat ik hem had gebracht en hem op een dekentje had gelegd en hij bedankte me en zei dat hij t heeeeeel relaxed van me vond. T was wel een vriendelijke man...maarja...een kindje zo achterlaten heel de dag. Dat gaat er bij mij toch nog niet helemaal in. Ondanks dat t hier heel normaal is. Morgen zal ik mijn grote liefde wel weer zien ;)!
Dus...dit was t tot nu toe, weer een teken van leven...Sheera en Ilse eindelijk op een plaats waar we ons helemaal thuis voelen! Ik zou hier wel kunnen wonen!


Kussie vanuit Kokrobite!