Voldoening

Het doet me zo goed als ik het gevoel heb dat ik ook echt iets gedaan heb, iets heb betekend. Doelloos zitten, beetje hangen...dat kan ik niet. Niet als ik op mijn werkplek ben at least. Zeker kan ik goed relaxen, ik bedoel het enige wat ik nodig heb, is een stuk zandstrand, de zee en een luchtband om heel de dag lekker in te dobberen. Dan ben ik gelukkig.
Maar hier, in de kliniek, vind ik het verschrikkelijk om naar huis te gaan en alleen maar nog een boek uitgelezen te hebben. Ookal waren de boeken geweldig. Ik voelde niks, niet vrolijk, blanco, niet trots, niks bereikt...geen voldoening.
Gisteren, had ik voor het eerst het gevoel dat ik IETS betekend had EN nog belangrijker, dat ik weet hoe ik meer kan gaan betekenen in deze kliniek. Ze hebben wel iemand nodig als ik, psychologie kan hier wel gaan intreden. En ik weet hoe.
Ik werkte de hele dag samen met een soort social worker en nurse Kwame. Relaxte man, spreekt eeen beetje engels en staat open voor andere dingen, meningen en is net als ik, erg nieuwsgierig. Hij werkt op de CDV (centrum d'epistage voluntaire), een soort onderzoeksplaats voor mensen die er zelf voor kiezen om hun status te testen. Waar het dus vooral op neer komt: goed-nieuws gesprekken en slecht-nieuws gesprekken. En hier zit iets. Iets voor mij.
Ik zat al bij een aantal gesprekken en wat ze eerst doen is een algemene vragenlijst afnemen, naam, adres, enzovoorts. Maar ze vragen ook waarom ze getest willen worden, hun seksuele verleden, of ze het aan iemand gaan vertellen als ze positief zijn en meer van dit soort vragen. Dan gaat de patient naar het lab, wordt getest en komt weer terug. De nurse Kwame krijgt dan de resultaten op een briefje en dan wordt er gevraagd of de patient het gelijk wil weten. De meesten wel natuurlijk, waarom in spanning afwachten? Ik vind het zelfs altijd tergend langzaam gaan, hoe hij het briefje open maakt en op zijn gemak kijkt. Op dat moment observeer ik de patient altijd goed, en je ziet de spanning gewoon over duidelijk over hun gehele lichaam. Dan het verlossende woord...negatief of positief.
Nu heb ik al een aantal gesprekken bijgewoond en als het positief was, werd dit even meegedeeld. En dat was het. Punt.
Ik zag een vrouw waarbij het niet veel scheelde of ze ging hyperventileren, helemaal overstuur, maar ze zei niks. Ze hield het binnen, maar het leek alsof de druk zo hoog op liep, dat ze moeite had om adem te halen. Maar blijkbaar was ik de enige die het opviel, want Kwame vroeg, wat is het adres van je ouders? Telefoonnummer? En nog wat van die op-dat-moment-totaal-zinloze vragen. Is dat een manier van afleiden? Op zo'n belangrijk maar ook verschrikkelijk punt in iemands leven? Hier mist er een groot gedeelte van het gesprek. Iemand moet zijn emoties toch kunnen uiten, je moet daar toch een plek voor geven. Empathisch reageren, de aandacht richten op het gevoel. Iemand bewust maken, voorzichtig wat dingen bespreken over de verwachtingen van de behandeling, of gewoon even vermelden dat er een behandeling is, waar zo snel mogelijk mee gestart wordt...nee....niets van dit alles. Ik besloot dus om nurse Kwame gewoon te onderbreken, want dat was inmiddels toch ook al honderd keer gebeurd door schoonmaaksters en weet ik veel wie die gewoon de deur open gooien en iets vragen. Ongekend vind ik dat, zo respectloos...gun iemand wat privacy, in zo'n gesprek ga je toch niet met de schoonmaakster beginnen over of zij een prullenbak heeft gezien? Lekker belangrijk! Ik stijg dan ook zo wat op, woedend...
Dus, ik onderbrak ze. in mijn beste Frans. Mevrouw, dit is geen leuk nieuws...hoe gaat het? Wat voelt u? Had u het verwacht? Nee, ze had het totaal niet verwacht. Ze is getrouwd, ze heeft kinderen en de enige waar ze seksuele contacten mee heeft gehad is haar man. Helemaal geen leuk nieuws dus. Wat belangrijk is dat die kinderen en haar man ook getest moeten worden en dat ze counselling krijgen. Ook vertelde ik haar dat het zo belangrijk is om met iemand te kunnen praten. Heeft u iemand die u zo goed vertrouwd dat u het gevoel heeft dat u alles met diegene kan bespreken? Sociale contacten... Ik merkte dat haar lichaam in zijn geheel wat rustiger werd. Haar ademhaling werd weer normaal en ze leek zich meer bewust van wat er nu was gebeurd.
Hier ga ik wat mee doen. Ik ga een plan schrijven, hoe verplegers dit moeten doen. Slecht-nieuwsgesprekken brengen. En ook, klop op die deur! Geeft iemand geen antwoord, dan weet de ander, ok die is bezig en kan op dat moment niet gestoord worden.
Tijdens een van dit soort gesprekken, kwam er een hele stoet binnen. Een ervan bleek het hoofd van heel AIEBEF te zijn. Hij kwam even vertellen dat hij hoopt dat er meer aandacht gaat komen voor vrouwen die mishandeld zijn. Omdat dit hier een ernstig probleem is, het komt veel te vaak voor. Vrouwen en vooral mannen vinden het de normaalste zaak van de wereld. Maar vrouwen kampen hierna wel vaak met trauma's. Ik kreeg gelijk een idee om dit ingebed te krijgen op deze afdeling. Als ze toch al een vragenlijst afnemen bij iedereen, stop er dan een paar vragen bij om misbruik na te gaan. Heel indirect, want van directheid houden ze hier niet. Om de pot heen draaien, that's the solution. Een vraag die gemakkelijk gekoppeld kan worden aan een vraag als, heeft u iemand wie u vertrouwt en aan wie u gaat het gaat vertellen als u positief bent? Bent u getrouwd? Hoe is uw relatie? Bent u wel eens mishandeld of misbruikt?
Ofterwijl ik heb iets gevonden waar ik mijn zinnen op kan zetten...met als uiteindelijke doel...dat gevoel van voldoening.


Zo, en nu ga ik slapen, ik heb van Funke een hele hoop bestanden gehad, cd's waar studenten van hun leraar Franse les krijgen. Ik denk dat ik die op ga zetten en ga pitten, waarschijnlijk, hoop ik, ga ik dan dromen in het Frans...en morgen spreek ik het vast weer een beetje beter! ;)